Aux femmes blanches qui veulent être mon amie : guide féministe Noir de solidarité interraciale

For the White Woman Who Wants to Know How to be My Friend: A Black Feminist Guide to Interracial Solidarity is now available in French! Many thanks to the amazing women of Révolution Sorore.


Bref avant-propos : il s’agit de la conclusion de ma série d’essais sur la race et le mouvement féministe. Les parties 1, 2, et 3 sont toutes accessibles ici. La connaissance présentée ici a été acquise à mes dépens. Utilisez-la comme vous le souhaitez. Je dédie cet essai à toutes les femmes – Noires, racisées, et blanches – qui m’ont soutenue sur le chemin de la sororité.

Dès que je parle de racisme dans le mouvement féministe, cette question revient constamment : les femmes blanches demandent « que puis-je faire de concret contre le racisme ? Comment puis-je être solidaire des femmes racisées ? ». Il s’agit là d’une question compliquée, à laquelle je réfléchis depuis maintenant un an, et il n’y a pas de réponse simple. Il y a plutôt plusieurs réponses, aucune n’étant fixe et toutes étant sujettes à des adaptations contextuelles. La réalité de la situation est qu’il n’y a pas de réponse simple et établie aux siècles de racisme – racisme sur lequel notre société est fondée, et sur lequel ses hiérarchies de richesse et de pouvoir sont établies – qui façonnent les rapports entre les femmes racisées et les femmes blanches. Cette asymétrie de pouvoir et de privilège affecte les interactions personnelles. Elle crée les strates de défiance justifiées que les femmes racisées ressentent envers les femmes blanches, même (et peut-être tout particulièrement) en milieu féministe.

La modification des rapports dans lesquels la race n’existe que comme hiérarchie et construire des formes de solidarité pérennes entre femmes va nécessiter une introspection et un effort constants, ainsi qu’une volonté de la part des femmes blanches de changer leur approche. Voici ma perspective sur les étapes concrètes que les femmes blanches peuvent passer afin de remettre en cause leur propre racisme, qu’il soit conscient ou inconscient, dans l’espoir de leur donner la possibilité d’être véritablement sorores avec les femmes racisées.

« La première chose que tu dois faire est d’oublier que je suis Noire. La seconde est que tu ne dois jamais oublier que je suis Noire » Pat Parker, For the White Person Who Wants to Know How to be My Friend

Reconnaissez les différences causées par la race. Ne définissez pas les femmes racisées par nos ethnicités respectives. De même, ne prétendez pas que nos vies sont les mêmes que les vôtres. Ne pas voir les races revient à ne pas voir le racisme. Ne pas voir le racisme revient à le laisser prospérer sans remise en question. Commencez par reconnaître notre humanité, en voyant les femmes racisées comme des personnes pleinement accomplies, dotées de perspicacité, de capacité à penser de façon critique, ainsi que – et c’est souvent le point le plus négligée dans cette conversation – de sentiments. Commencez par examiner la façon dont vous pensez les femmes racisées, et construisez à partir de ça.

Monopolisation du féminisme et autorité

Les femmes blanches qui monopolisent le discours féministe et qui se présentent comme les seules autorités qualifiées à déterminer ce qui est et ce qui n’est pas le Vrai Féminisme perpétuent de nombreux problèmes. Ce n’est pas un hasard si les contributions des femmes racisées, en particulier leurs commentaires s’adressant au racisme ou au privilège blanc, sont fréquemment reléguées au rang de distraction par rapport aux enjeux principaux du féminisme, c’est-à-dire les enjeux qui ont des conséquences négatives directes sur les femmes blanches.

Le présupposé tacite selon lequel la perspective d’une femme blanche est plus légitime et plus informée que la nôtre, que si les femmes racisées se renseignaient simplement davantage sur un enjeu particulier alors notre regard deviendrait lui aussi nuancé, est persistant. Ce présupposé est soutenu par la croyance selon laquelle les femmes blanches sont l’avant-garde du mouvement féministes, et que les femmes racisées sont au second plan. La situation est la même s’agissant de la politique de classe, avec les femmes des classes populaires étant catégorisées comme non informées quand leurs perspectives féministes diffèrent de celles des femmes de classe moyenne. Le renforcement de ces hiérarchies est le plus grand obstacle à la solidarité entre les femmes.

Les femmes blanches ont l’habitude de trancher entre ce qui est féministe et ce qui ne l’est pas d’une façon telle qu’elles centrent le vécu des femmes blanches et le positionnent comme la référence normative du vécu des femmes. Si le vécu des femmes blanches est la référence, le vécu des femmes Noires et racisées devient, par définition, la forme déviante – et ce paradigme contribue à altériser les femmes racisées.

Le féminisme est un mouvement politique dédié à la libération des femmes de l’oppression. Cette dernière est en partie genrée, mais aussi en partie basée sur la race, et la classe. Elle est aussi en partie reliée à la sexualité ou encore au handicap. Et au sein de ces catégories, il y a toujours possibilité de recoupement. L’incapacité à reconnaître l’intersection de ces identités maintient l’oppression des femmes les plus marginalisées, ce qui n’est en aucun cas un objectif féministe. Dire aux femmes racisées qui dénoncent le racisme « les filles, ce n’est pas votre moment » rentre directement en contradiction avec les principes féministes. S’attendre à ce que les femmes racisées gardent le silence pour le bien général, c’est-à-dire au bénéfice des femmes blanches, n’est, par nature, pas un acte féministe. L’idée qu’il y a un lieu et une heure pour reconnaître une forme d’oppression vécue par les femmes mine les principes sur lesquels le mouvement féministe est construit. Les femmes blanches doivent écouter ce que les femmes racisées ont à dire sur le racisme au lieu de détourner les critiques.

Les femmes blanches ont une fâcheuse tendance à s’imposer comme les sauveuses éclairées tout en présentant les hommes racisés comme des oppresseurs barbares et les femmes racisées comme des victimes passives d’une oppression qui ne vient que des hommes de leur groupe ethnique. Cette logique reconnaît que les femmes racisées subissent des violences genrées tout en effaçant l’oppression basée sur la race que nous subissons. De plus, cela nie la réalité de l’appartenance des femmes blanches à une classe oppresseuse – façon habile et déloyale de retirer aux femmes blanches toute responsabilité dans le maintien du racisme systémique. Si le problème du racisme n’existe pas, il n’y a pas besoin d’en parler. Si on ne parle pas du racisme, les femmes blanches peuvent continuer à en bénéficier sans remise en question.

Afin que la solidarité interraciale existe au sein du mouvement féministe, la question de la propriété doit être soulevée. Encore et encore, les femmes blanches se comportement comme si le mouvement féministe était leur propriété exclusive, auquel les femmes racisées peuvent à la rigueur participer sans jamais contribuer à la définition du discours et des actions. Non seulement cette approche efface le rôle historique essentiel des femmes racisées dans le mouvement féministe, mais elle nie la possibilité que les futurs efforts de collaboration se produisent sur un pied d’égalité.

Les femmes blanches qui veulent établir un rapport de confiance et de solidarité avec les femmes racisées doivent d’abord réfléchir à la façon dont elles pensent les femmes racisées, à la façon dont elles nous conceptualisent – est-ce que vous nous considérez comme des sœurs ou comme quelqu’un à qui vous apportez un soutien de façade sans jamais vraiment nous écouter ? Sommes-nous une partie centrale de la lutte féministe ou une simple case à cocher ? Une honnête auto-critique est essentielle. Analyse la façon dont vous nous pensez, étudiez avec critique les raisons, et travaillez à partie de là.

Organisation du militantisme féministe

Etes-vous en train de monter un groupe pour les femmes ? De créer un événement ou un espace féministe ? D’établir un réseau féministe ? Chaque rassemblement de femmes crée de nouvelles possibilités pour le mouvement féministe, et il se trouve que l’une de ces possibilités est l’amélioration des rapports de race en milieu féministe. En termes d’organisation collective, les femmes blanches doivent se poser la question suivante : y a-t-il des femmes racisées dans ce groupe ? S’il n’y en a pas, c’est pour une bonne raison. C’est bien beau de dire que des femmes auparavant amies s’organisent ou que quelques militantes partagent un but précis, mais la façon dont ce groupe s’est formé n’a pas eu lieu dans un vide social. Il s’est formé dans une société où les femmes de couleur sont racisées et altérisée à tel point que notre vécu de femmes est perçu comme fondamentalement moindre. Par conséquent, notre compréhension de la situation politique des femmes, et donc du féminisme, est perçue comme inférieure.

Par exemple, plus je m’investis dans la cause Noire, plus ma légitimité féministe est contestée par des femmes blanches qui persistent à croire deux idées erronées : la première, qu’il est impossible de s’occuper de plusieurs causes en même temps, et la seconde, que la politique de libération peut être clairement divisée puisque le chevauchement des identités n’a jamais besoin d’être pris en compte. L’idée selon laquelle mon soutien à la libération des Noir-e-s ne peut être qu’au détriment de mon soutien à la libération des femmes, qu’il dilue ma politique féministe, ne saisit pas la façon dont l’essence de ces deux engagements politiques a été établie et le fait qu’ils sont intrinsèquement connectés dans la vie des femmes Noires.

S’il n’y a aucune femme racisée engagée dans votre groupe féministe, réfléchissez au pourquoi et ensuite à la façon d’y remédier. Peut-être que votre organisation, votre contenu, ou votre praxis féministe est aliénante ? L’auto-critique est loin d’être un processus confortable, mais elle est nécessaire pour que la solidarité soit possible. Un élément fondamental de cet enjeu est la façon dont les femmes blanches se comportent avec les femmes racisées.

Considérer les femmes racisées comme un simple gage de diversité, et non comme des membres à part entière de l’équipe, trahit une forme de racisme dans la façon dont nous sommes conceptualisées. Nos compétences, savoirs, et engagements pour les femmes ne sont pas vus comme étant aussi évidents que la contribution des femmes blanches au groupe en milieu féministe. Le supposé selon lequel notre présence ne sera jamais qu’une façon de remplir des quotas ignore notre humanité. Oubliez cette façon de penser. Regardez notre valeur en tant qu’individues, comme vous en avez l’habitude avec les femmes blanches, et vous finirez par notre humanité aussi. Déconstruisez votre racisme avec la même vigueur que vous déconstruisez votre misogynie intériorisée.

Il est important que des femmes racisées soient impliquées au niveau organisationnel, en tant que membres de l’équipe qui conçoit les événements et les campagnes. Laissez tomber le paternalisme qui vous persuade que vous, en tant que femmes blanches, vous êtes en position de parler pour toutes les femmes.

Comportements

Point le plus évident : ne soyez pas racistes, ni dans vos mots, ni dans vos actes. D’une façon ou d’une autre, cela se verra. Si vous dites quelque chose à propos des femmes racisées en privé que vous ne diriez pas en public, réfléchissez à la raison pour laquelle vous différenciez ces deux environnements – la réponse est souvent liée au fait que les femmes blanches ne veulent pas être vues comme racistes. Paradoxalement, être vue comme raciste est devenu un plus grand tabou que le racisme même.

Et si votre racisme est confronté, ne voyez pas cela comme une attaque personnelle. Ne soyez pas les femmes blanches qui ramènent tout à leurs propres souffrances, dont les larmes les exemptent de toute responsabilité pour leurs actions. Réfléchissez plutôt à l’étendue des souffrances subies par les femmes racisées en raison de ce racisme – je garantis que c’est si douloureux que votre propre inconfort n’est rien en comparaison. Ayez la même empathie pour les femmes racisées qui subissent le racisme que pour les femmes blanches qui subissent la misogynie.

« A la fin, nous nous souviendrons non pas des mots de nos ennemis, mais des silences de nos amis » Dr. Martin Luther King Jr.

Ne restez pas silencieuses quand vos ami-e-s sont racistes. Ne regardez pas ailleurs. Ne prétendez pas que rien ne soit arrivé. Votre silence vous rend complice de ce racisme. Votre silence normalise ce racisme, et fait partie de ce qui le rend plus légitime en général. Il n’est pas facile de défier quelqu’un dont on est proche, ou quelqu’un avec plus de pouvoir et d’influence. Mais la justice n’est pas toujours la chose la plus facile à mettre en pratique.

Enfin, ne vous reposez pas sur vos lauriers. Dans un récent entretien pour Feminist Current, Sheila Jeffreys regrette l’essor des politiques identitaires, qu’elle associe à la praxis intersectionnelle, affirmant que parce qu’on n’attend jamais des hommes qu’ils fassent tout, on ne devrait pas l’attendre des femmes. Cette attitude n’est pas rare parmi les femmes féministes blanches. Toutefois, l’attitude de Jeffreys soulève la question suivante : depuis quand le féminisme radical lesbien prend-t-il exemple sur le comportement des hommes ? Le féminisme n’est pas un nivellement par le bas, c’est un mouvement politique radical. Et cela implique une intense pensée critique, une remise en cause constante de l’oppression qui ne soit pas sélective mais totale.

Ce sera inconfortable. Ce ne sera pas une tâche aisée. Mais cela crée des pistes entières et nouvelles de soutien et de sororité entre les femmes. Solidarité qui soutiendra et nourrira toutes les femmes dans notre chemin vers la libération.

 

Advertisements

Dispatches from the Margins: On Feminist Movement Building

A brief foreword: this post is, as ever, written in the hope that it will enable women to come to a greater place of understanding. After a period of contemplation, I have decided to address the issue of racism at FiLiA 2017 because if it requires women of colour to keep quiet about racism, it’s not sisterhood and never can be. There is potential for better. It is the first in a series of personal reflective essays about feminist movement building. The second and third are available here.


 

I am tired. So very tired. There are days when I want to withdraw from the feminist movement. There are days when I want to withdraw from life. So far, I have done neither because I’m conscious that it’s a sickness that plants the seeds of suicidality in my mind. And if I have to live in this world, you can be damned certain that I’m going to try and make it a better place for women and girls to inhabit – to firmly grasp the roots of injustice with both hands and pull. While my mental health and participation in the feminist movement may not at first glance appear connected, both are consistently and adversely affected by one common factor: racism.

It is widely acknowledged by feminists that sisterhood is the most sustaining force, what keeps our movement in motion despite the weight of constant struggle. And as women who live our politics, aiming to unite theory and practice in the everyday, that solidarity between women is vital to a feminist’s being in all spheres of her life.

As I have previously written, I believe that racism is one of the greatest barriers to sisterhood between women. Since 2014 I have devoted significant energy and time to removing that barrier by challenging racism within the feminist movement. This has involved using my back as a bridge to bring white women to a place of understanding, guiding white women through the process of unlearning racism, letting my experiences of racism become teachable moments, and – frankly – showing more patience with white women’s casual racism than anyone could reasonably be expected to give. I have tried to make myself and my words a conduit for movement away from racism, movement towards true solidarity between women and girls.

In some ways, this project has been a success. It shows when a white woman has taken the time to critically examine her own racism and altered her behaviour towards women of colour. I’ve run many gentle interventions, large and small, and actually feel really proud of that work when I see a white woman is consciously unlearning racism after our conversations, when I see a change in how she practices her feminism. I don’t do it because white women deserve the Morgan Freeman treatment – members of the dominant class (in this case, white people) aren’t entitled to a unique level of understanding from people of colour. No, I do it for the women of colour whose paths will cross with those white women in feminist organising and other settings. Women of colour deserve so much better from the feminist movement than to be pushed to its margins, just as we are within a mainstream context. And so I tried to build pockets of space where white women could get to grips with basic anti-racist politics without fear of being castigated for asking questions which belied racism (again, it took an extreme degree of patience) or spiralling into defensiveness when that racism was addressed.

I think that racism flourishes because of all the silences that are allowed to grow around it. Race exists as a hierarchy, and white people are invested in upholding that hierarchy in order to retain the socioeconomic power that comes with it – and maintaining the hierarchy of race is partly achieved by making its acknowledgement taboo. Through an extraordinary feat of mental gymnastics, talking about race – in particular the realities of that hierarchy as experienced when your skin happens to be Black or brown – becomes a far greater offence than being complicit in systematic injustice.

Talking about race becomes a transgression, which is politically significant. Both within feminist spaces and in mainstream society we are all, to varying degrees, rewarded for not speaking about race and – by extension – posing no threat to whiteness as an ideology. The shame attached to talking about the dynamic of race acts as a buffer of sorts, a layer cushioning racism from in-depth scrutiny or challenge. If we cannot name or identify racism, how can we oppose it? This layer of silence creates distance between the act of racism and accountability for being racism. It is what protects the ideology behind racism from being unpicked. And so I have crafted contexts in which race may be discussed.

FiLiARecently I delivered a keynote address at FiLiA 2017, sharing my vision of interracial solidarity in the feminist movement with the conference. FiLiA was a complicated experience. For months in advance I had planned to use my time to talk about the radical and often untapped possibilities within sisterhood – but it was only the day before conference that the reality hit: I would be stepping into a predominantly white space to speak about racism, putting myself in a more exposed position than is comfortably occupied as a Black woman. And it was a very white space: I saw more Black women in the student cafeteria upstairs than in the entire conference setting. Vulnerability is a necessary part of the radical honesty that movement building demands, yet there is a fine balance between what it is to be vulnerable in talking about race and exposed to racism. Still, I gave the talk and sent those ideas out to permeate the conference.

Responses to my FiLiA address have been rather overwhelming – mostly in a good way. White women have thanked me for opening their eyes to something they hadn’t previously considered with a bit of Racism 101, shared the ways in which they plan on organising differently, and a few even said that my words changed their lives. Women of colour’s responses have been more layered, coming at the issue from a standpoint so much closer to my own, and profoundly moving. But, in the immediate aftermath, one particular response devastated me.

After the session where I spoke, I attended a panel about body positivity: Flaunting Fearlessness. Fat, disabled, and Black women are the pioneers of the body positivity movement – so their absence on the panel was immediately noticeable. The speakers consisted of four white women in the room and one Asian woman Skyping from Los Angeles: I do not name these women because a public shaming is not my objective. Instead I want to address the impact of the classism, anti-Blackness, and ableism that were woven into the conversation and uncontested by the chair. It was deeply uncomfortable and, more than that, pushed women with little social power to the margins of the movement.  Listening to that panel I grew acutely conscious that they did not view our concerns as women’s concerns, did not perceive our struggles to be women’s struggles. Having spent the morning inviting women to build interracial solidarity at the conference, it was devastating.

Sitting in the audience was acutely painful. I deliberated over whether to say anything, but a friend pointed out that the burden of challenging racism shouldn’t fall to a Black woman. So Siân raised her hand and, with real empathy, invited the panel to consider how the racism projected onto Black children has resulted in them being penalised by their school or having their hair cut off by teachers. She spoke about how money acted as a barrier to so many spaces and experiences that were being described as crucial to body positivity. She addressed the harm done by recreating hierarchies within feminist spaces. She brought up the issue of representation, or lack thereof, on the panel. And Siân, bold and brilliant, was applauded by women across the room. It was the best example of a calling in that I have ever witnessed – a genuine, compassion-filled invitation to connect.

But Siân’s invitation, like mine, was rejected. The panellist who claimed to be part of a movement so inclusive that even her dog belonged in it said “I could talk about race all day, but we can’t make everything about race.” In a society founded upon white supremacist principles, everything is already inherently racialised. To claim that those of us who address the hierarchy of race are responsible for making an issue about race is to miss the point spectacularly. Explaining that to the panel was impossible. Building a bridge was impossible. So I left the session. And I wasn’t the only one.

I left that session in tears, empty and exhausted. I found a quiet place to sit and breathe. I brought the issue to the attention of the FiLiA team, who admitted to having concerns about the Flaunting Fearlessness panel beforehand. And I agreed to help the collective as they take the necessary steps to ensure such a thing never happened at any future FiLiA conference – a point to which I will return. My reason for doing so was the same as my reason for attempting to build interracial solidarity between women in the first place: to improve a feminist space for women of colour. All the while Siân was checking up on me, making sure I didn’t feel alone.

I did not ultimately decide to leave the conference, but neither did I attend any other sessions that day. Instead I ended up sitting on the steps with Liz and letting myself be drawn into a series of comfortable conversations with women – conversations about the gendered expectations of caring, women’s spaces, and the politics of lesbian weddings. Liz Kelly is something of a litmus test for how I will engage (or not engage) with white women in a feminist setting. There are very few white feminists holding my absolute trust, but Liz is one – and so the white women she vouches for are generally among the white women I’m open to connecting with. I will not universalise this experience and say that this is an option for every Black woman: it’s not. But letting Liz’s judgements inform my own is a mechanism that saves me a lot of energy that would otherwise be spent guarding against racism in one form or another.

sisterhood

Liz has enabled me to occupy a range of predominantly white feminist environments that would otherwise not have been bearable. Siân’s courage in holding space for Black women saved me emotional labour and alienation. As I have previously written, I dislike the concept of allyship because it invariably sinks into something hollow and performative. Instead of allyship, I consider such actions as a manifestation of solidarity between women. Sisterhood is powerful – or it can be, when women are prepared to work to build it.

I value sisterhood with white women, complicated as it is. And I value solidarity with men of colour, though they are similarly complicated by context. The two are not mutually exclusive – actually, in my experience, they fit together because they are both born from living a politics of connection. The Black security guard kept catching my eye as I danced with a group of otherwise white women at the FiLiA party on Saturday night, and every time I’d laugh. Those little moments of shared understanding made me feel seen as surely as Liz or Siân did.

Within my interactions with other women of colour lies the greatest significance. But, for various reasons – all of which relate directly to power – those are the interactions about which I can say least. Most women I will not name, because they have enough to manage without being scrutinised by white women as a result of these words. Some (me included) recede into ourselves in predominantly white feminist environments, too focussed on how best to negotiate the space, too guarded against the very real risk of racism, to be fully connected with what’s going on. This is white women’s loss far more than it is a loss for women of colour. Since becoming part of the feminist movement I have watched many of the brightest and most insightful women I know clam up in spaces that are hostile to them, spaces in which their perspectives would have been of greater relevance and use than anything said by the voices centred. Such is the risk of treating white women’s voices as default.

During both days at conference I took the opportunity to connect with women from various feminist networks and communities – some of them posted about catching up with me on Twitter and Facebook, which is pretty standard of how these things go. And on more than one occasion another woman of colour messaged me privately to indicate which white women I ought to be careful around any why. (When it comes to racism, the receipts will always catch up with you.) The reach of racism in any mixed feminist space is disconcerting. And while it is grim that women of colour are in a position where protecting one another is necessary, it is a wonderful thing to be held by that sisterhood.

IMG_20171103_102643_562.jpg

The final product

On the second day of FiLiA I carried a bag of knitting around with me – having a repetitive, constructive action from which something beautiful grows is soothing. I joked to friends that returning for the next day of conference after addressing the issue of racism felt a bit like being Maleficent at Aurora’s christening. Knitting was a way to retreat from those worries and find a sense of calm. Over the lunch break I sat on the steps with a group of friends and knitted, having reached the level of anxiety at which eating food ceases to be a viable option. One of those friends was a woman I first met at the previous conference, when it was still known as Feminism in London – we had both been quiet with one another, feeling out of place (read: conspicuously brown) in that context. Although that same discomfort persisted, we had a frank and gentle conversation about anxiety – I felt seen by her, and hope she felt seen by me too, which can be the greatest gift when you are conscious of being made Other.

Later on, after knitting my way through a panel on specialised women’s services, I felt like food was possible. In the queue I bumped into Rahila Gupta and another woman. We talked about the politics of voice – who is heard, who is ignored. We talked about public speaking, when we preferred to read from notes or speak off the cuff. And Rahila asked for my perspective. It was nothing short of astonishing to me that a woman as brilliant as Rahila Gupta would treat me as a peer. Long before meeting her, I read of Rahila’s work with Southall Black Sisters in archive materials at Glasgow Women’s Library.

That interaction stayed with me all through the day and long after the closing session of FiLiA. Maya Angelou, who was awarded a Presidential Medal of Freedom for her outstanding contributions to literature, once lamented that “I have written eleven books,maya-angelou-quote but each time I think, ‘uh oh, they’re going to find out now. I’ve run a game on everybody, and they’re going to find me out.’” As was often the case, her words lit upon a truth – one which I find highly relatable. Part of me suspects that sooner or later it will emerge that my ideas are worthless – all writing opportunities withdrawn, prizes and nominations revoked, and so on. Even being invited to give a keynote by the FiLiA organising team, I did not have a sense that it was legitimate for me to occupy that space and worried that my thoughts on feminist movement building would immediately be discredited. The things I wonder ‘is it legitimate for me to say this?’ are often the things that most desperately need saying. And yet…

Imposter syndrome isn’t uncommon among women of colour. In fact, imposter syndrome is rife within the networks of Black & brown women who make up my peer group. They achieve extraordinary things, build extraordinary spaces, create extraordinary works – and continue to be plagued by self-doubt. That self-doubt is informed by context: it is what happens when we absorb the racism and misogyny thrown our way in this society. Charlie Brinkhurst-Cuff is one of the finest journalists of this generation, yet she too is familiar with imposter syndrome:

“This is the key difference between the imposter syndrome suffered by women of colour and others: the strong forces telling our subconscious that we are undeserving of success and that we don’t belong in the environments we inhabit. We don’t see people who look like us, hear accents like ours, or, necessarily, have role models. Our insecurities over our achievements are the effect of people reacting with shock when they realise how well [we are] doing…”

If the feminist movement is truly concerned with the liberation of all women and girls then we as feminists must ensure that our spaces do not replicate the same old hierarchies, but instead create a viable challenge to those hierarchies. If those spaces happen to be racially mixed, white women have a responsibility to uplift women of colour – to centre our voices instead of pushing us to the margins. White women have a responsibility to actively unlearn their racism. It is the white women who cling to racism that should doubt the legitimacy speaking on feminist politics, not the women of colour whose words are a fundamental challenge to white supremacist capitalist patriarchy.

In the weeks after FiLiA I was hugely conflicted, but ultimately I stand by my radical vision of sisterhood – one in which true interracial solidarity between women is possible. Whether or not I have the energy to help bring that vision into being is another question altogether.  I am not a well woman. Neither am I a resource for white women to mine. And, in the spirit of honesty, it is far more tempting to devote all that energy to becoming a crochet master – something sustaining, not draining.

Still, I have spoken with Lisa-Marie – the founder of FiLiA – about the conference. To me, the most significant factor is how a white woman responds to racism – will she deny the issue is there, or will she grasp it at the root? Lisa-Marie was adamant that FiLiA is to be a space where women can engage with feminist politics free from racism, classism, ableism, or any other form of prejudice. She fully acknowledges that FiLiA is imperfect in its present form and is determined that the space engages with issues of structural power – which is why I offered Lisa-Marie my perspective on how FiLiA can evolve and gave her permission to check in with me on developments. FiLiA is flawed, but something good can grow there. Perhaps, with enough work, FiLiA will become a place where interracial sisterhood flourishes. Like I said on the stage: “to be a feminist is to be an optimist.”

 

Binair of een spectrum, gender is een hierarchie

Binary or Spectrum, Gender is a Hierarchy is now available in Dutch! The original essay is available here. By her request, the translator remains anonymous – I am extremely grateful for her work.


Een kort voorwoord: dit is het vijfde essay in mijn serie over geslacht, gender and seksualiteit. Deel 1, 2, 3 en 4 zijn hier bij Sister Outrider te lezen. In dit essay, bestrijd ik het idee dat gender begrepen kan worden als iets anders dan een hiërarchie. Dit essay is opgedragen aan E, een ster van een lesbiënne en feminist.


 

 “Het is onmogelijk onderdrukking te benoemen en bestrijden als er geen benoembare onderdrukkers zijn” – Mary Daly

Wat is gender?

Gender is een verzinsel, gecreëerd door de patriarchaat, een hiërarchisch systeem opgedrongen door mannen om hun dominatie over vrouwen te garanderen. Het idee van een binair gender werd ingesteld om de ondergeschikheid van vrouwen te rechtvaardigen door de onderdrukking door mannen als de natuurlijke stand van zaken af te schilderen. Door gender als natuurlijk af te schilderen, wordt niet alleen de hiërarchie gedepoliticeerd, maar overtuigt er eveneens vrouwen van dat radicale weerstand ten opzichte van gender, het middel van onze onderdrukking – vergeefs is door uit te gaan van essentialisme. Deze hopeloosheid leidt tot apathie, wat sociale verandering meer ondermijnt dan onomwonden verwerping van gender. Als het afschaffen van gender (en daardoor het ontmantelen van het patriarchale systeem) een onbereikbaar doel is, hebben  vrouwen geen andere keuze  dan hun status als tweede klas burgers van de wereld te accepteren.  De visie op gender als een aangeboren eigenschap is het accepteren van de patriarchale blauwdruk voor de samenleving.

gender imageGender is een hiërarchie die het mogelijk maakt voor mannen om dominant te zijn en creëert de condities voor de ondergeschikte positie van vrouwen. Omdat gender een fundamenteel onderdeel is van de witte, kapitalistische samenleving (Hooks, 1984), is het is bijzonder ontzettend om te constateren dat elementen van het ’queer discours’ beweren dat gender niet alleen in het aangeboren en onveranderlijk,  maar zelfs heilig is.

Het ’queer maken van gender’ is verreweg een radicaal alternatief voor de status quo, in plaats daarvan versterkt het de normen die door het patriarchale systeem zijn opgedrongen door middel van het repliceren van patriarchaal essentialisme. Een queer begrip van gender daagt het patriarchaat niet op een zinvolle manier uit – in plaats van mensen aan te moedigen om de door de patriarchie gestelde normen te weerstaan, biedt het hen een manier om deze normen juist te omarmen. Queer politiek daagt  traditionele geslachtsrollen niet zo zozeer uit, maar blaast deze nieuw leven in– en hierin schuilt het gevaar.

Door te stellen dat gender ’queer’ kan of moet worden gemaakt, verliest men uit het oog hoe geslacht functioneert als een systeem van onderdrukking. Hiërarchische systemen kunnen per definitie niet worden opgenomen in een politiek van bevrijding. Structurele machtsongelijkheid kan niet omgebogen worden tot deze niet meer bestaat – de1600-Genderbread-Person opvatting van  gender als een kwestie van performativiteit of persoonlijke identificatie ontkent haar praktische functie in een hiërarchie. Elke ideologie die gender niet als een manier van onderdrukking van vrouwen onderscheidt, kan niet als feministisch worden omschreven – inderdaad, aangezien queer ideologie grotendeels onkritisch blijft ten opzicht van machtsverschillen achter de seksuele politiek, is anti-vrouw.

De logica van geslachtsidentiteit is fundamenteel gebrekkig, gebaseerd op het uitgangspunt dat gender aangeboren en essentieel is. Zoals feministen al decennia lang hebben beweerd, is gender sociaal geconstrueerd – een fabricage ontworpen om de dominatie van vrouwen door mannen mogelijk te maken. De opvoeding van kinderen, in zelfs voor de geboorte al ingedeeld in man/vrouw, dient de seksen te verdelen in een dominante en ondergeschikte klasse. Feminisme erkent dat biologisch geslacht bestaat terwijl het tegelijkertijd essentialisme bestrijdt, het ageert tegen het idee dat seks bepaalt wie of wat we kunnen zijn als mensen. Feminisme beweert dat ons karakter, kwaliteiten en persoonlijkheid niet bepaald worden door de vraag of we man of vrouw zijn. Queer theorie stelt daarentegen dat een reeks kenmerken intrinsiek mannelijk is en een andere reeks kenmerken inherent vrouwelijk, en dat onze identiteit afhankelijk is van hoe we met deze eigenschappen overeenkomen.

In plaats van te erkennen dat er veel manieren zijn om man of vrouw te zijn, schuift queer theorie mensen in een steeds groter aantal categorieën georganiseerd door stereotypes. Er is geen wetenschappelijk bewijs om het bestaan van typisch mannelijke of vrouwelijke hersenen te ondersteunen, en claims voor het bestaan van mannelijke of vrouwelijke hersenen zijn het product van neuroseksisme (Fine, 2010). Toch positioneert queer ideologie gender als een aangeboren identiteit, waarbij wordt gesteld dat gender is ’wat je voelt’.

‘De levenslange handboeien van culturele conditionering die me hebben geprobeerd mij te overtuigen dat een geslacht een biologisch feit is in plaats van een sociaal construct, zijn moeilijker te schudden dan ik zou willen.’ – Louise O’Neill, ik noem me een feminist: Opinies van vijfentwintig vrouwen onder dertig

Het probleem met ’gender identiteit’

Ondanks haar essentialisme is het queere begrip van gender steeds vaker in de progressieve en feministische ruimten te vinden. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom. Gender ideologie erkent dat een binaire mannelijke en vrouwelijke genderrol beperkend is voor individuen, maar in plaats van te pleitn voor het uitgebreide project dat nodig is om de hiërarchie van geslacht af te breken, biedt het een veel makkelijker oplossing: een individuele opt-out-clausule waarmee mensen zich kunnen verzoenen met het patriarchaat. Het omarmen van de gender is het omarmen van een verhaal van exceptionalisme .  Het omaremen van gender-ideologie is het accepteren dat er een klasse van mensen is die van nature ingesteld is om hun positie binnen de te accepteren (onderdrukt of onderdrukker) en een groep mensen die uitzonderingen zijn op de traditionele genderregels.

Er is een fundamenteel probleem met queer gender ideologie. Zoals ik eerder heb beschreven, is dat probleem misogenie. Door te beweren dat bepaalde groepen van nature geschikt zijn de geslachtsrol die hun sekscategorie heeft opgelegd, zogenoemde “cis” –personen, moet je misogynie onderschrijven. De vrouwen die als cis worden gecategoriseerd, zijn door de logica van geslachtsidentiteit inherent geschikt om door mannen onderdrukt te worden. Het hele patriarchale systeem wordt derhalve gekleurd door gender ideologie, gepresenteerd als een natuurlijke stand van zaken in tegenstelling tot een systeem van onderdrukking die ontworpen is om mannen de heerschappij over vrouwen te verlenen.

Omdat queer identiteitspolitiek gebouwd is rond een verhaal van exceptionalisme, wordt de machtsdynamiek van seksuele politiek volledig genegeerd. Door de taalkundige verdraaiing van “cis” wordt de onderdrukking van vrouwen als een voorrecht aangevoerd en daarom wordt de bevrijding van “cis” -vrouwen uit patriarchale onderdrukking opgeheven. Seksuele politiek wordt afgewezen door zelfidentificatie, waardoor het lidmaatschap van een seksklasse politiek onzichtbaar wordt gemaakt.

Screenshot_20170904-124333

“Zoveel genders en toch weten we, op magische wijze, welke helft van het menselijke ras verwacht wordt billen af te begen en vloeren te schrobben”  – Victoria Smith

Gender is een gevangenis, en ik heb compassie voor iedereen die daardoor wordt beperkt. Het is afschuwelijk dat mannen ontmoedigd worden om empathisch, vriendelijk te zijn en zich op een creatieve manier te uiten. Er is wreedheid bij het socialiseren van jongens in de mannelijkheid. Er wordt gezegd dat er een verband bestaat tussen gender ideologie en het witwassen van mannelijk voorrecht dat de controle vereist. Dat gezegd hebbende, er is een connectie tussen gender ideologie en het witwassen van mannelijk privilege.  

Dit probleem wordt geïllustreerd door het geval van Ben Hopkins, de helft van het punk duo PWR BTTM. Hopkins is biologisch man en is als zodanig gesocialiseerd in zijn mannelijkheid. Zoals veel bekende mensen die biologisch man zijn, exploitteerde Hopkins zijn roem en macht om zijn vrouwelijke fans seksueel te misbruik.  Volgens een van zijn slachtoffers is Hopkins een “bekend seksueel roofdier die veelvoudig heeft toegeslagen, andere mensen in de queer community heeft gepest en ongewenste advances heeft gemaakt op minderjarigen.” Wat Hopkins onderscheidt van de lange traditie van machtige mannelijke misbruikers is dat hij zich identificeert als genderqueer. Als zodanig zou het queer perspectief, Hopkins acties niet als mannelijk geweld tegen vrouwen beschouwen. Queer exceptionalisme, zoals deze zich manifesteert door de logica van genderidentiteit, maakt het onmogelijk om mannelijk geweld als zodanig te noemen of te bevechten.

 PWR-BTTM-sexual-abuse-screenshot

Mannen worden vanaf hun geboorte aangeleerd dat zij recht hebben op de tijd, de aandacht, liefde, energie en lichamen van vrouwen. Toch ontvangen mannen, in overeenstemming met de logica van genderideologie, ongelukkige, maar willekeurige, in tegenstelling tot een waarschijnlijk gevolg van de gendered socialisatie in de patriarchale samenleving. Ondanks de zelf-identificatie  als genderqueer, heeft het seksuele geweld dat Hopkins tegen vrouwen met dramatisch minder sociale macht dan hij, perfect de logica van mannelijkheid gevolgd. In welke zin kan een man die het meest toxische mannelijkheid gedrag vertoont, beweren dat hij gender queer heeft gemaakt.

Zoals zijn acties duidelijk maken, heeft Hopkins niet bewust de mannelijke socialisatie of zijn recht op vrouwenlichamen afgeleerd. Hoe Hopkins kiest om te identificeren, heeft weinig invloed op de gruwelijke realiteit van de situatie. Door te claimen genderqueer te zijn, probeerde Hopkins het mannelijke privilege waarvan hij profiteerd onder het tapijt te schuiven. Jen Izaakson schrijft voor Feminist Current over de paradox die schuilt in Hopkins’ claim genderqueer te zijn:

“… Hopkins gebruikte glitter, eyeliner en vintage jurkjes om een ​​begrip van en navolging van queer idealen te demonstreren, om een ​​afwijzing van” giftige mannelijkheid” te illustreren evenals een afwijzing van  gendernormen die sociaal toegeschreven worden aan mannen. Maar het dragen van bloemrijke jurken en lipgloss leidt niet tot een feitelijke afwijzing van het mannelijke recht en mannelijke dominantie van mannen onder het patriarchaat. Door middel van zelf-gedefinieerde identiteiten, individuele expressie en performativiteit, in plaats van het mannelijk geweld en ongelijkmatige machtsstructuren te onderzoeken, heeft queer discourse het mogelijk gemaakt voor misogynie om gemakkelijk toegang te verkrijgen tot het feest.”

Evenzo heeft de transactivist Cherno Biko (geboren als man) openlijk bekend dat een transman (geboren vrouw) verkracht te hebben met de fantasie en de bedoeling om deze tegen hun wil te bezwangeren. Ondanks publiek erkend te hebben  seksueel misbruik gepleegd te hebben, werd Biko uitgenodigd om tijdens de vrouwenmars in Washington op het podium te spreken en was de medevoorzitter van de adviesraad van de jonge vrouw in New York. Dit roept vragen op over niet alleen over het schijnbare gebrek aan aansprakelijkheid voor seksueel misbruik binnen het feminisme, maar ook in de mate waarin progressieve politieke bewegingen bereid zijn om geweld tegen vrouwen door de vingers te zien zodra de dader zich als transgender of genderqueer identificeert.

Geweld tegen vrouwen zijn zowel de oorzaak en het gevolg van het patriarchiaat, en ze worden genormaliseerd door de logica van het genderdenken. Genderideologie onderschrijft de machtsongelijkheid van seksuele politiek – een hiërarchie die door gender zelf is ingesteld – en in plaats daarvan beschouwt het gender als een kwestie van zelfidentificatie. Het queer perspectief individualiseert de vraag van identiteit om gender te depolitiseren, waardoor moeilijke vragen over macht en patriarchie worden vermeden.

We worden verteld dat geslacht een diep persoonlijke kwestie is en dient daarom, zoals alle goede liberalen weten, niet grondig te worden onderzocht. Desalniettemin blijkt dat transvrouwen ‘een mannelijk patroon behouden met betrekking tot criminaliteit na een geslachtsveranderende operatie’ en dat ‘hetzelfde geldt voor gewelddadige misdaad’. Gezien het feit dat één op de drie vrouwen in haar leven mannelijk geweld zal ervaren, is dit geen kleinigheid: 96% van de mensen die seksueel geweld plegen zijn biologisch mannelijk. De veiligheid van vrouwen en meisjes is nooit een aanvaardbare prijs om te betalen, zelfs niet in de naam van inclusiviteit. Mannelijke socialisatie speelt een aantoonbare rol in de vorming van houding en gedrag. Als vrouwen het geweld dat we ervaren niet kunnen benoemen noch systeem dat dit mogelijk maakt, kunnen we deze niet bestrijden.

“Toen Simone de Beauvoir schreef dat een meisje niet als een vrouw geboren is, maar eerder een wordt, bedoelde ze niet dat een individu van het mannelijke geslacht, gesocialiseerd in de verwachtingen van de mannelijke genderrol, simpelweg kan beslissen om hormonen te nemen en wellicht operatie te ondergaan en zo ‘een vrouw worden”- Dame Jenni Murray

Door de lens van genderidentiteit kan de onderdrukker zijn mannelijke voorrecht vebergen en de status van onderdrukte opeisen. Door de lens van genderidentiteit kunnen de onderdrukten ook de basis van hun onderdrukking verwerpen door middel van zelfidentificatie. Genderideologie wil een hiërarchie als een identiteit voorstellen. Helaas kan men niet aan structurele en systematische onderdrukking ontkomen – hoewel het queer discours dit als een legitieme route voor vrouwen voorstelt. De man is de standaard voor de mensheid, terwijl de vrouw die zich bezighoudt met ‘Andere’ – gedefinieerd alleen in relatie tot de man (Beauvoir, 1949). Het is geen wonder dat een groeiend aantal vrouwen, ontevreden over de beperkingen die door de vrouwelijke genderrol worden opgelegd en zich bewust zijn dat mensen meer zijn dan het holle stereotype van vrouwelijkheid, stoppen met het zich identificeren als vrouw.

In plaats van de vrouwelijke genderrol als het probleem te identificeren en de genderhiërarchie te ontmantelen, worden vrouwen nu zich niet langer als zodanig te identificeren als ze zich gedragen of voelen zoals mensen nu eenmaal doen. In plaats van vrouwen de middelen aan te reiken om hun geïndividualiseerde misogynie af te schudden, moedigt de geslachtsideologie hen aan om vrouw zijn te verwerpen en zich te beroepen op individuele uitzonderingen op de gendersysteem. Door volledige mensheid en vrouwelijkheid als wederzijds exclusief uit te nodigen, nodigt genderideologie vrouwen uit om deel te nemen aan Ik-Ben-Niet-Zoals-Andere-Meisjes: De Queer Editie.

Het is begrijpelijk dat vrouwen graag de aan vrouwelijke genderrol willen ontsnappen – inderdaad, de bevrijding van vrouwen uit de genderhiërarchie is een kerndoel van het feminisme. Maar het feminisme pleit voor de bevrijding van alle vrouwen van alle vormen van onderdrukking, niet alleen de bevrijding van degenen die stellen dat hun individuele onderdrukking vanwege hun gender verkeerd is – diegenen die “niet een soort ’vrouw zijn’ ambiëren“.

De homofobie van het ’queer’ maken van gender

Ondanks dat er gesproken wordt over een ’queer community’, een alliantie tussen ledengay liberation van de LGBT + alfabet soep, ligt er altijd al homofobie aan de basis van queer politiek. Queer-ideologie kwam op in reactie op  lesbische feministische principes, die een radicale maatschappelijke verandering bepleiten door het transformeren van persoonlijke levens (Jeffreys, 2003). De politieke belangen van lesbische vrouwen en gemarginaliseerde homoseksuele mannen – met name de afschaffing van geslachtsrollen – worden door queer politiek van tafel geveegd. Individualisme voorkomt elke geconcentreerde focus op feministische en homoseksuele bevrijdingspolitiek, wat door queer discours wordt beschreven als ’ouderwets’, ’saai’ of ’anti-seks’.

In de afgelopen jaren is het openlijk anti-homo sentiment gestegen. Pogingen om lesbische vrouwen en homoseksuele mannen uit te wissen zijn nu bon ton in de ’queer’ wereld. Shannon Keating schrijft in een opinie waarin de vraag wordt gesteld of de lesbische identiteit de genderrevolutie kan overleven dat de ’lesbisch’ en ’homoseksueel’ verouderde termen zijn.

“Tegen de steeds kleurrijkere achtergrond van gender diversiteit, begint een binair label als ‘gay’ of ‘lesbisch’ muffig en saai te voelen. Als er zo veel genders zijn, is het dan niet ’close-minded- of erger nog, schadelijk en exclusief- als je je identificeert mete en label dat  impliceert dat je alleen maar aangetrokken bent tot één van hen?”

Er is een volhardende tak van homofobie binnen de genderideologie. Deze manifesteert zich zo regelmatig, omdat deze homofobie verwoven is met genderpolitiek. Aantrekking tussen mensen van gelijk geslacht, wordt halsstarrig geproblematiseerd omdat deze het bestaan van biologisch geslacht erkent, alsmede haar betekenis voor het bepalen voor potentiele aantrekkingskracht – iets wat ingaat tegen de claim dat gender in plaats van geslacht van belang is voor iemands identiteit.

Eerder dit jaar beweerde Juno Dawson, de auteur van The Gender Games, dat het zijn van een homoman eigenlijk niets anders is dan een ‘troostprijs’ voor diegenen die niet bereid zijn om te kiezen voor het leven als een transvrouw. Voor Juno’s transitie leefde en had hij lief als een homoseksuele man, daarom is het is het bijzonder lastig dat Dawson homoseksualiteit verklaarde als iets dat minder respect en erkenning verdient.  Dawson schetste het leven als een homoman als een minderwaardig alternatief, een armzalig substituut, voor de onderdrukking van zijn van een transvrouw. Toen homoseksuele mannen en lesbische vrouwen bezwaar maakten tegen deze homofobie, maakte Dawson een niet-verontschuldiging die een fundamentele waarheid over de politiek van geslachtsidentiteit en seksualiteit blootlegt: “Veel transmannen en- vrouwen leefden voor hun transitie als homoseksuele mannen of lesbiennes dus ik vind het een heel belangrijk punt om te bespreken… ”

Het is ontzettend regressief om te betogen dat homomannen eigenlijk onvoltooide vrouwen zijn. Volgens deze logica is alleen het meest heterosexuele en giftigste van mannelijkheid werkelijk mannelijk. En als homoseksuele mannen in werkelijkheid transvrouwen zijn, bestaat er niet zoiets als een homoseksuele man. Homoseksualiteit is ‘genezen’ – een agenda die traditioneel tot sociaal conservatieven behoorde, maar nu binnen de queer ideologie wordt betoogt. En het is geen toeval dat zoveel van degenen die kiezen voor een chirurgische of medische transitie, homoseksuele mannen of lesbische vrouwen zijn, die na hun transitie als heteroseksueel leven. In Iran, waar relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht met de dood worden bestraft, zijn geestelijken bereid om ”het idee te accepteren dat een persoon in een lichaam van het verkeerde geslacht kan worden gevangen”.

Geslachtsideologie is fundamenteel conservatief. Het is gebaseerd op de veronderstelling dat genderrollen absoluut zijn, dat diegenen die afwijken van hun opgelegde genderrol moeten behoren tot een andere categorie. Lesbische vrouwen en homoseksuele mannen dagen genderrollen uit, simpelweg door van iemand van hetzelfde geslacht te houden en  door af te wijken van de heteropatriarchale patronen van dominantie om een ​​seksuele politiek van gelijkheid te creëren. Als we overgaan naar heteroseksualiteit, in overeenstemming met de genderrollen, moeten we ons aanpassen aan de genderrollen zoals die door het patriarchiaat worden voorgeschreven.

Niemand is geboren in het verkeerde lichaam. Een lichaam kan per definitie niet verkeerd zijn. Het systeem van gender is daarentegen onjuist op alle fronten. Het problematiseren van lichamen in plaats van de hiërarchie die ze beperkt, repliceert alleen de destructieve ideologie in de kern van het patriarchiaat. Het keert de benadering van de politiek van bevrijding om, in het beste geval heeft het het patriarchiaat verkeerd begrepen, in het slechtste geval is het er een onderdeel van.

Conclusie

 Kritiek op genderideologie wordt sterk ontmoedigd. Ik vermoed dat dit komt doordat hoe meer men het queere begrip geslacht verkent, hoe duidelijker haar misogynie en homofobie wordt. Zodra de progressieve glans begint te verbleken – zodra het duidelijk wordt dat genderideologie in het beste geval gedienstig is aan het patriarchaat en de schade die deze berokkent aan vrouwen, wordt de queer politiek veel moeilijker om te verkopen aan de algemene bevolking.

 

fuck grEn zo worden de feministen die gender-ideologie bevragen als onverdraagzaam gebrandmerkt, de kritiek en die vrouwen die dapper genoeg zijn om deze te maken, worden als illegitiem weg gezet. Vrouwen die genderideologie in vraag stellen, worden TERF’s genoemd – we worden er telkens verteld dat hun enige motief voor hun kritiek op genderideologie valsheid is, in tegenstelling tot een betekenisvolle zorg voor het welzijn van vrouwen en meisjes. Daarmee citeer ik Mary Shelley: “Pas op; want ik ben onbevreesd en daarom krachtig.” Elke poging om vrouwen te ontmoedigen om onze onderdrukking aan te pakken, is diep verdacht.

 

Geslachtsideologie creëert een valse dichotomie van mensen die vanaf hun geboorte gebonden zijn aan traditionele geslachtsrollen en een uitzonderlijk kleine groep die dat niet zijn. Geslachtspolitiek is het meest uitgebreide en schadelijke voorbeeld van het gebruik van de methodes van de meester om het huis van de meester te ontmantelen. Waarom gender queer maken als wij deze helemaal kunnen afschaffen? Waarom verspillen wij onze energie met het omkeren van onderdrukkende praktijken als we deze helemaal kunnen afschaffen.

 

’Vrouw’ is een geslachtsklasse – niets meer, niks minder. ’Man’ is een geslachtsklasse – niets meer, niets minder. Stellen dat de reikwijdte van onze identiteit wordt bepaald door de genderrol die onze geslachtsrol wordt opgelegd is het legitimiseren van een patriarchaal project. Als feminist, als vrouw, verwerp ik de queerpolitiek en de geslachtsideologie die deze bepleit. In plaats daarvan stel ik dat vrouwen en mannen die buiten het script leven op basis van gender- of het nu queer- of patriarchale classificaties is – omarmd worden als revolutionairen. Alleen door de afschaffing van gender kunnen we ware bevrijding bereiken.